10. Suikastçı / Nie Yinniang

Paylaş
the-assassin_edit-xlarge

Ali Deniz Şensöz

Yavaş sinemanın günümüzdeki en güçlü temsilcilerinden
biri olan Hou Hsiao-hsien’in wuxia gibi aslında ‘çok hızlı’ bir türde çektiği Suikastçı, anlatıyı mümkün olduğunca önemsiz hâle getirip türün görsel ve işitsel potansiyeli üzerine yeniden düşünüyor. 9. yüzyıldan kalma klasik bir wuxia hikâyesinden uyarlanan film, olay örgüsünden ya da dövüş sahnelerindense gündelik hayata eşlik eden kuş cıvıltıları ve böcek seslerine odaklanıyor, zamanın yavaş aktığı bir wuxia evreni tasvir ediyor. İktidar oyunlarının, entrikaların, suikastların dört bir yanı sardığı bir dönemde insan ile doğa arasındaki ahengi bu dingin anlarla tasvir ediyor Hou. Şiddet, bu harmoniyi bozuyor. Suikastçı bıçağıyla saldırdığında filmin evreni de bıçak darbesi almış gibi sarsılıyor. Dingin kurgu bir anda rayından çıkıyor. Hou, bazen bir ağaç dalının, bazen bir yaprağın, bazen de bir
tül perdenin arkasından gizli gizli bu puslu evreni izliyor,
onu anlamaya çalışıyor. Karakterlerine uzaktan bakan, onları engin bir doğanın, kocaman bir odanın ya da sonsuz bir ovanın ortasında yalnız ve savunmasız hâlde gören Hou, şiddeti bütün bu evreni sarsan, karakterlerin içinde salındıkları boşlukta anlamlandıramadıkları bir wuxia dinamiği olarak imliyor. Suikastçı Nie Yinniang zaman ilerledikçe şiddetten uzaklaşıyor, aldığı emirleri yerine getiremiyor. Filmin sonunda, mitolojik bir tanrı gibi sisli bir dağın zirvesinde onu bekleyen ustasının yanına giden Nie Yinniang, bu iktidar oyununun bir parçası olmayı reddettiğini söylüyor. Bir dağ tünelinden geçtikten sonra köyüne varan suikastçı “medeniyet”i geride bırakıyor, âdeta evrenini değiştiriyor. Dünyanın yavaşladığı, hayatın basitleştiği, ihtimallerin sonsuz hâle geldiği ve vicdanın iktidarı yendiği bir âna methiyeler düzüyor Hou.

                                                        >>>

 

Paylaş