 Filmin ana karakterinin Montreal'de bir caz klübü olunca, doğal olarak filmin müzikal kimliğini belirlerken Howard Shore, kendi empresyonist yaklaşımıyla 70'lerin caz duygusallığını günümüze taşımış. Ortaya çıkan orkestral modern caz çalışmasında tek bir tema kullanılmış olsa da super yorumlar, ilginç varyasyonlar ve heyecan dozunu arttıran notalarla, tekrarın yaratabileceği yavanlıiın önüne geçilmiş ve açıkçası filmin tansiyonuna ayak uydurma adına cazın sağladığı esneklikten yararlanmak besteciye çok yardımcı olmuş. Charnett Moffett'in muhteşem bas yorumu, Steve Schaffer'in davulu, Tim Hagan'ın trompet soloları, Michael Yang'ın piyanosu, Dave Sammuels'in vibrafonu ve David Torn'un gitarı bu modern caz çalışmasında biraraya gelmiş. Ayrıca Shore, bazıları elektronik olmak üzere 65 enstrümanın dahil edildiği zengin bir orkestra kullanmış. Her ne kadar filmdeki Cassandra Wilson afişi beni çok heyecanlandırsa da Wilson, filmin ilerleyen sahnelerinde görünmekten öteye geçmiyor. İstanbul'da da dinleme fırsatı bulduğumuz sanatçıya albümde maalesef yer verilmemiş. Nitekim filmin sonunda yer alan Diana Krall'ın seslendirdiği 'I'll Make It Up As I Go' adlı mükemmel parçanın yer almaması da pek memnun edici değil. İşin ticari kısmı nedir bilinmez ama bu bencil davranış bize filme katkıda bulunan diğer müzisyenleri dinleme ve takdir etme şansı tanımıyor. Bilindik konusuyla diğer filmlerden sıyrılmasını sağlayan en önemli öğe filmin müziği ancak filmin karakterlerini belirlemede çok önemli rolü olan müzik duygusal derinliği yakalamada biraz geri kalmış. Filmi beğendiyseniz ya da caz notalarının perdeye eşlik ettiği film müziklerini seviyorsanız, tam size göre. E.İ. |